Skip to content
Menu
QuantumIdea
  • Kwantownicy
  • Newsletter
QuantumIdea

Fabrykowalny Szalunek Tekstylny

Opublikowano 23 września 20206 listopada 2026

Branża budowlana od tysiącleci nie zmieniła zbytnio swojego kanonu i nie zwiększyła w wystarczającym stopniu swoich możliwości.
W dobie ogromnych potrzeb, a jednocześnie ogromnych braków (zaczyna nam nawet brakować piasku), powinniśmy szukać szansy na zmianę tej niebezpiecznej sytuacji.
Podejmujemy taką próbę i przedstawiamy Fabrykowalny Szalunek Tekstylny. Uprzejmie prosimy o pomoc w rozwijaniu tego rozwiązania dla wspólnego dobra.

Fabrykowalny Szalunek Tekstylny w skrócie: Budownictwo od tysiącleci nie zmieniło zasadniczo swojego kanonu; Rosną potrzeby, a brakuje zasobów, nawet piasku; Źródłem problemów są punkt, prosta i kąt prosty; Rozwiązaniem ma być powrót do korzeni i form naturalnych; Proponujemy Fabrykowalny Szalunek Tekstylny jako alternatywę; Prosimy o pomoc w rozwijaniu rozwiązania dla wspólnego dobra

🌱 Powrót do korzeni

To bardzo długa historia. To historia nas samych.
Nie da się jej opisać w skromnym wpisie. Dlatego jestem zmuszony użyć przerażających skrótów myślowych…

Zestawienie prostej chaty z naturalnych, nieregularnych materiałów obok geometrycznej ściany z cegieł o kątach prostych; podk

Cóż, aby wreszcie pójść dalej, aby nadrobić zaległości, paradoksalnie musimy cofnąć się bardzo daleko. Musimy po prostu wrócić do korzeni.
Okaże się, że całkiem dosłownie.

Pracowałem nad tym tematem całe życie. Stało się to moją obsesją.
To był żmudny marsz, który często zapierał dech w piersiach, strach był potworny. Zanurzyłem się jednak w tę otchłań, by w końcu ujrzeć promyk nadziei. Okazało się, że źródłem naszych problemów w technice, w tym w szczególności w branży budowlanej, jest: punkt, prosta i kąt prosty.

Pierwsza cegła zaczęła wbijać pierwsze gwoździe do naszej trumny.

Zwykła chata z odpadków była ostatnią dobrą rzeczą, jaką zrobiliśmy w budownictwie. Mam dowody na tę przerażającą tezę. Skoro przyjąłem tak szalone założenie, musiałem opracować rozwiązanie alternatywne…

📐 Nic nowego

Znowu – to był długi proces i pewnego dnia przedstawię go szerzej. Teraz wspomnę tylko o najistotniejszych punktach.

Minimalistyczny, schematyczny rysunek techniczny: punkt, prosta i kąt prosty przechodzące w siatkę prostopadłościennych brył

Po pierwsze, uznałem, że trzymamy się betonu. Dokładniej rzecz biorąc, przechodzimy na geopolimery. Pomijając detale, mamy nasz materiał – płynną skałę. Czyli po prostu ciecz, która staje się ciałem stałym.

Naszym docelowym kształtem, tym czego chcemy, jest łuk – to jest esencja budowania. Bardziej precyzyjnie – łuk łańcuchowy. I znowu uproszczenie – potrzebujemy kształtu przypominającego drzewo…

Więc – potrzebujemy płynnego drzewa. Zawieszonego w powietrzu.

Jak?…

Skoro mamy ciecz, powinniśmy dać jej naczynie. Ciecz chętnie przybierze kształt tego naczynia i pozostanie w nim na zawsze, ponieważ to geopolimer…

Pozostaje wymyślić, jak zrobić naczynia w kształcie drzew, w tym przypadku korę…

To proste – możemy to zrobić dokładnie tak, jak robimy naczynie na mielone, płynne mięso… Dokładnie tak, jak robimy kiełbasy. Niestety osłonka kiełbasy jest krótka i ma z góry narzucony kształt. My musimy ten kształt modulować. Pień i gałęzie drzewa mają różne średnice, kierunki i długości…

Musimy więc wyprodukować modulowane tuby o zmiennej geometrii.

Jaki materiał powinniśmy wybrać?

Tani!!! Okej, weźmy więc włókniny. Ponieważ są jedną z najtańszych form plastiku. I są idealne na nasze naczynie/korę/skórę. Włókniny to idealni partnerzy dla betonu.
Ostrzeżenie! Niczego nie zdzieramy! Ponieważ stanie się to integralną (i ważną!) częścią konstrukcji. Nasze matki nie obdarły nas ze skóry po narodzinach.

🧵 Haute couture

Nie! Nigdy. To zabiłoby tę technologię, uczyniło ją zabójczo drogą.
Więc jak uzyskać tak wyrafinowane kształty?
To jest prawdziwy problem. Wciąż nie mamy szybkich, w pełni zautomatyzowanych i bezodpadowych metod produkcji ubrań, które moglibyśmy wykorzystać.
To po prostu trzeba było wymyślić…

Chociaż potrzebujemy skomplikowanych kształtów, składają się one z bardzo prostych elementów – tub… Nagle to wyzwanie staje się odrobinę łatwiejsze!

Jak produkować tuby z włókniny?

Wbrew pozorom to bardzo trudne zadanie… W idealnym świecie moglibyśmy produkować je bezpośrednio, tak jak robimy wersję płaską. Niestety, nie ma jeszcze takiej technologii (wkrótce ją przedstawię). Dlatego postanowiłem wybrać inne, proste rozwiązanie. Istnieje identyczna sytuacja w przemyśle, kiedy tworzymy tuby z płaskiego materiału (rodzaju włókniny)… Tuby papierowe robione są ze zwiniętych taśm. Po pierwsze, ta metoda jest szybka i opłacalna – jest tylko jeden szew (połączenie liniowe) i z płaskiego dotąd obiektu otrzymujemy przestrzenną, zamkniętą bryłę. Ze względu na fakt, że nasz materiał to termopolimer, możemy użyć zgrzewania ultradźwiękowego.

🧩 Dodatki

Zauważcie, że my już tworzymy kompozyt. Mamy włókninową skórę i geopolimerowe ciało. Świetnie! Pójdźmy dalej – dodajmy kości, mięśnie, ścięgna…

W miejsce szwów wkładamy stalowy drut. Odegra on podwójną rolę. Będzie przewodnikiem dla topologii i jej strażnikiem. Sama skóra jest wiotka. Przybiera ostateczny kształt dopiero po wypełnieniu. My jednak chcielibyśmy, żeby przyjęła swoją docelową geometrię, zanim to nastąpi. To jest dokładnie zadanie dla stalowego drutu, ponieważ będzie on sprężyną, którą można ścisnąć, ale która też zawsze wraca do swojego kształtu. Podobną rolę mogą oczywiście pełnić pręty polimerowe.

🛤️ Droga

Podążymy dziwną drogą… Jest nowa, a zarazem starożytna. Dopiero zaczynamy nią iść, a jednak tak dobrze ją znamy.
To ważne, abyśmy kontynuowali ten marsz…

Na potrzeby pierwszej symulacji wziąłem Dawida, bo kto nadawałby się lepiej do tej roboty… Nad nim znajduje się sklepienie. Złożone z trzech łuków łańcuchowych. Są one samorozkładające się. Kiedy nasz fabrykowalny szalunek tekstylny wyskoczy w górę, wystarczy wlać w niego geopolimer. Oczywiście to jest najprostszy przypadek. Bardziej skomplikowane konstrukcje będą wymagały stopniowego wypełniania materiałami – najpierw powietrzem, potem piankami poliuretanowymi, a na koniec betonem lub geopolimerem. Chodzi o to, aby sukcesywnie budować samonośność.

Na tej animacji przedstawiłem tylko zwykły przykład, żeby uczynić to zrozumiałym. Wkrótce pokażę projekt maszyny, która tworzyłaby taki szalunek…
Ufam jednak, że już na tym etapie, dla wielu osób, to czysta formalność… 😉 I to jest w tym wszystkim najwspanialsze.

Po trochę więcej informacji, zajrzyjcie czasem tutaj:

https://hackaday.io/MKJB

🔬 Uzupełnienie: co już istnieje, co jest nowe i co trzeba rozwiązać

Dopisane w 2026 roku. Oryginalny tekst z 2020 roku zostaje bez zmian.

Szalunek tekstylny już jest

Uczciwie: betonu w tkaninie nie wymyśliliśmy. Mark West i laboratorium C.A.S.T. na Uniwersytecie Manitoby od lat odlewają belki i słupy w miękkich formach z tkaniny. Zespół Block Research Group z ETH Zürich razem z Zaha Hadid Architects zbudował w 2018 roku w Meksyku pawilon KnitCandela – cienką betonową powłokę na szalunku dzianym (KnitCrete). Geotuby, zwykle wypełnione piaskiem, chronią brzegi rzek i mórz, Concrete Canvas sprzedaje tkaninę nasączoną cementem, a Dante Bini już w latach 60. stawiał kopuły na nadmuchiwanych szalunkach (Binishell).

Nowe jest coś innego: sposób produkcji. Tubę o zmiennej średnicy i kierunku zwijamy spiralnie z płaskiej taśmy włókniny – jak rurę papierową albo elastyczny przewód wentylacyjny „flex”, który każdy widział w kanale wentylacji. Jeden ciągły zgrzew ultradźwiękowy, a w nim drut sprężynowy. Bez krojenia wykrojów i bez szycia, czyli bez tego, co dziś czyni szalunki tekstylne drogimi.

Kilka liczb

  • Parcie. Płynny geopolimer waży około 2,3 t/m³, więc na każdy metr wysokości zalewania daje około 23 kPa. Łuk o wysokości 3 m zalany za jednym razem rozciąga obwód tuby Ø30 cm siłą rzędu 10 kN/m. Mocne geotkaniny to wytrzymają, ale tania, lekka włóknina już niekoniecznie, a zgrzew jest zwykle słabszy od materiału. Dlatego zalewamy warstwami po 0,5–1 m (około 2–3,5 kN/m), a drut ułożony spiralnie w szwie pracuje jak obręcz beczki.
  • Ciężar. Metr tuby Ø30 cm pełnej świeżego geopolimeru to około 160 kg. Drut sprężynowy rozstawi pusty szalunek, ale tego nie uniesie. Stąd etapy: najpierw powietrze, potem lekki rdzeń, na końcu ciężka masa.
  • Przekrój jak kość. Lekki rdzeń (kość gąbczasta) i nośny płaszcz z geopolimeru (kość zbita). Rura tej samej masy co pręt pełny jest dużo sztywniejsza na wyboczenie – a łuk to właśnie element ściskany.

Dobór materiałów

  • Taśma: polipropylen (PP) albo HDPE, nie poliester. Aktywator geopolimeru ma pH 13–14. Poliester (PET) w takim środowisku hydrolizuje, polipropylen jest odporny. Włóknina PP przepuszcza parę wodną i nadmiar wody zarobowej – beton przy skórze wychodzi gęstszy, a skóra działa jak membrana pielęgnacyjna.
  • Rdzeń: pianka mineralna zamiast poliuretanu. Piana geopolimerowa albo pianobeton – ta sama chemia co płaszcz i niepalna. Pianka PU zostaje tylko tam, gdzie nie grozi ogień.
  • Zbrojenie i drut przy skórze: bazalt, GFRP albo stal ocynkowana. Goła stal tuż pod cienką otuliną zardzewieje.
  • Ochrona. Włóknina nie lubi słońca. Po związaniu skóra dostaje tynk mineralny – ochronę przed UV i ogniem.

Otwarte problemy – tu przyda się Wasza pomoc

  • Węzły. Prostą tubę zrobimy jednym szwem. Rozwidlenie gałęzi – już nie. Potrzebny prefabrykowany łącznik albo sposób łączenia tub.
  • Maszyna. Głowica nawijająca: trzpień o zmiennej średnicy, sonotroda zgrzewarki, podajnik drutu i sterowanie prosto z modelu parametrycznego.
  • Połączenie z resztą budynku. Drzewiaste formy dobrze niosą obciążenia, ale gorzej przyjmują okna, instalacje i płaskie stropy. Najrozsądniejsza jest hybryda: drzewiaste słupy pod zwykły strop – w tę stronę szły „drzewa” Freia Otto, a dziś tak pracują drzewiaste słupy hali lotniska w Stuttgarcie (gmp).
  • Badania i normy. Wytrzymałość zgrzewu, trwałość włókniny w zasadowym środowisku, ognioodporność całego układu.

Na początek mała architektura: wiata, altana, przepust, kładka, schronienie awaryjne. Dom przyjdzie później.

🤝 Apel

Uprzejmie prosimy o pomoc wszystkie osoby, które zajmują się tą tematyką.
Wyzwanie jest ogromne, niezwykle interdyscyplinarne, więc tylko wspólne działanie może przynieść dobre rezultaty.

Dzięki za wsparcie!

Witruwiusz jako symbol interdyscyplinarnej współpracy nad fabrykowalnym szalunkiem tekstylnym.
Fabrykowalny Szalunek Tekstylny

Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Newsletter

  • Kwantownicy
  • Newsletter

Newsletter

  • Waluta energetyczna: dlaczego energia będzie miarą ery przemiany materii
  • V rewolucja przemysłowa: kształty jak w naturze i wytwarzanie falami
  • 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7… Rewolucje Przemysłowe
  • Tworzenie bez metalu (Metalic Free Creation)
  • Fabrykowalny Szalunek Tekstylny

Najnowsze komentarze

  • Waluta energetyczna: E=mc² w kWh i pieniądz oparty na energii - V rewolucja przemysłowa: kształty jak w naturze i wytwarzanie falami
  • 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7... Rewolucje Przemysłowe - QuantumIdea - Waluta energetyczna: dlaczego energia będzie miarą ery przemiany materii
  • Waluta energetyczna: E=mc² w kWh i pieniądz oparty na energii - Technika gatunku wieloplanetarnego
  • V rewolucja przemysłowa: projektowanie organiczne i wytwarzanie falami - Technika gatunku wieloplanetarnego
  • V rewolucja przemysłowa: projektowanie organiczne i wytwarzanie falami - 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7… Rewolucje Przemysłowe

Archiwa

  • listopad 2026
  • październik 2026
  • maj 2026
  • wrzesień 2021
  • wrzesień 2020
  • sierpień 2020
  • czerwiec 2020
  • maj 2020
  • marzec 2020
  • luty 2020
  • sierpień 2019

Kategorie

  • Energia
  • medycyna
  • stwarzanie przedmiotów
  • Uncategorized

Meta

  • Zaloguj się
  • Kanał wpisów
  • Kanał komentarzy
  • WordPress.org

Kontakt

©2026 QuantumIdea | Powered by SuperbThemes